Terry Kirk

Terry Kirk

zajmuje się modernizmem w Rzymie. Miejsce to dosyć nietypowe dla kogoś o podobnych zainteresowaniach. Opublikował m.in. książkę The Architecture of Modern Italy (2005). Obecnie pracuje nad biografią krytyczną architekta Marcella Piacentiniego. Od 1988 r. pracuje na Uniwersytecie Amerykańskim w Rzymie, gdzie prowadzi wykład wprowadzający „Sztuka Rzymu” oraz zajęcia z zakresu włoskiego designu i sztuki amerykańskiej. W wolnym czasie lubi zajmować się „czymś atletycznym”, co wymaga zarówno siły, jak i piękna.
pismo

Burzenie Rzymu dla miasta z wyobraźni

Wbrew przyjętej opinii praktyka wyburzania zaludnionych terenów miejskich ze względu na prowadzone badania archeologiczne rozpoczęła się we Włoszech na wiele lat przed rządami faszystów. Najlepszym tego przykładem jest przedstawiona przez Terry’ego Kirka historia rzymskiej kolumny Trajana i przylegających do niej budynków. Stojące w tym miejscu zabudowania zostały wyburzone po raz pierwszy jeszcze w XII wieku, a na większą skalę za czasów Napoleona i później. Te zmiany nie pozostały bez wpływu na dzisiejszy krajobraz miasta. Pierwsze wyburzenia domów wokół kolumny miały służyć jedynie ochronie tego cennego zabytku. Późniejsze miały już charakter wyraźnie ideologiczny. Tak było za rządów Napoleona, który uznawał Rzym za drugą stolicę swojego imperium i pragnął uwydatnić jego starożytny charakter. Tak było też za czasów rządów faszystowskich, kiedy to przebudowa terenu wokół kolumny miała służyć celebracji jedności narodowej symbolizowanej przez budowany nieopodal Ołtarz Ojczyzny. Archeologia miała zostać włączona w politykę, a zabytki starożytności podkreślić polityczną tożsamość nowych rządów. Wraz ze zmniejszającym się zapotrzebowaniem na interpretacje ideologiczne zaczęto też zwracać uwagę na edukacyjne i kulturowe walory wykopalisk. Zainicjowano również debatę na temat możliwości integracji wykopalisk ze współczesnym miastem.

pismo

Metafizyka i homoerotyka

W przestrzeni publicznej współczesnych Włoch wciąż można odnaleźć wiele pozostałości po międzywojennym okresie faszystowskim. Forum Mussoliniego, Faszystowska Akademia Wychowania Fizycznego, stadion sportowy – wszystkie one do dziś pełnią pierwotną funkcję. Autor próbuje obalić strategie obronne wywodzące się z dyskursu naukowego, a zasymilowane w świadomości powszechnej, które uniemożliwiają rzeczywistą ocenę dziedzictwa faszyzmu.